Online reading:

web stats

27 Απρ 2010

Τιμάμε τη μνήμη του Κωνσταντίνου Κουκίδη

Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, 27 Απριλίου 1941, η πρώτη τους δουλειά
ήταν να στείλουν ένα απόσπασμα υπό τον λοχαγό Γιάκομπι και τον υπολοχαγό
Έλσνιτς για να κατεβάσει τη Γαλανόλευκη από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης και
να υψώσει τη σβάστικα.
Δεξιά ο Παρθενώνας, αριστερά οι Καρυάτιδες. Από τήν εληά τής Αθηνάς οι
Γερμανοί αντικρύζουν στό ακραίο σημείο τού βράχου τής Ακρόπολης πού δεσπόζει
τής πόλης, τήν γαλανόλευκη σημαία πού θ' αντικατασταθή από τόν αγκυλωτό
σταυρό.
Η εθνική Σημαία με το μεγάλο σταυρό στην μέση λάμπει και τα χρώματά της
τονίζουν και τονίζονται από τον Παρθενώνα που στέκει αγέρωχος και όμορφος
όπως πάντα.
Εκεί στην θέση Καλλιθέα, στο ανατολικό σημείο του Ιερού Βράχου ο επικεφαλής
του αποσπάσματος ζήτησε από τον εύζωνο που φρουρούσε τη σημαία μας να την
κατεβάσει και να την παραδώσει.
Ο απλός αυτός φαντάρος, όταν στις 8:45 το πρωϊ έφθασαν μπροστά του οι
κατακτητές της χώρας μας και με το δάκτυλο στην σκανδάλη των πολυβόλων τους,
τον διέταξαν να κατεβάσει το Εθνικό μας σύμβολο, δεν έδειξε κανένα
συναίσθημα. Δεν πρόδωσε την τρικυμία της ψυχής του.* Ψυχρός, άτεγκτος και
αποφασισμένος.. απλά αρνήθηκε! *Οι ώρες της περισυλλογής, που μόνος του είχε
περάσει δίπλα στην σημαία, τον είχαν οδηγήσει στη μεγάλη απόφαση.
*"ΟΧΙ"!* Αυτό μονάχα πρόφερε και τίποτε άλλο. Μια απλή λέξη, με πόση όμως
τεράστια σημασία και αξία. Η Ελληνική μεγαλοσύνη σε όλη την απλή
μεγαλοπρέπειά της κλεισμένη μέσα σε δύο συλλαβές! Ξέρουν απ' αυτά οι
Έλληνες..
Ο λοχαγός Γιάκομπι διέταξε έναν Γερμανό στρατιώτη να το πράξει. Ο στρατιώτης
την κατέβασε κι αφού με τη βοήθεια ενός συναδέλφου του την δίπλωσε πολύ
προσεκτικά, την παρέδωσε στα χέρια του Έλληνα φρουρού. Ο εύζωνας κοίταξε για
λίγα δευτερόλεπτα με κατεβασμένο κεφάλι το διπλωμένο γαλανόλευκο πανί πάνω
στα χέρια του. Κι ύστερα τυλίχτηκε με τη σημαία, έτρεξε ως την άκρη του
Ιερού Βράχου και μπρος στα μάτια των εμβρόντητων Γερμανών ρίχτηκε μ' ένα
σάλτο στον γκρεμό, βάφοντας το εθνικό μας σύμβολο με το τίμιο αίμα του.

Οι Γερμανοί σκύβουν πάνω από τό κενό: 60 μέτρα πιό κάτω, κείτεται ο Εύζωνας,
νεκρός πάνω στόν βράχο, σκεπασμένος μέ τό σάβανο πού διάλεξε.

Οι δύο Γερμανοί αξιωματικοί, πού είναι επί κεφαλής τών εμπροσθοφυλακών, ο
αρχηγός ιππικού Γιάκομπι καί ο λοχαγός Έλσνιτς τής 6ης ορεινής μεραρχίας,
χρησιμοποιούν τόν ραδιοφωνικό σταθμόν Αθηνών γιά νά στείλουν μήνυμα στόν
Χίτλερ:

«Μάϊν Φύρερ, στίς 27 Απριλίου, στίς 8 καί 10, εισήλθαμε εις τάς Αθήνας, επί
κεφαλής τών πρώτων γερμανικών τμημάτων στρατού, καί στίς 8 καί 45, υψώσαμε
τήν σημαία τού Ράϊχ πάνω στήν Ακρόπολη καί στό Δημαρχείο. Χάϊλ, μάϊν Φύρερ».

Η γερμανική στρατιωτική διοίκηση Αθηνών υποχρέωσε την προδοτική κυβέρνηση
Τσολάκογλου να δημοσιεύσει στον Τύπο ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία ο
φρουρός της σημαίας μας, υπέστη έμφραγμα από την συγκίνηση όταν του ζητήθηκε
να την παραδώσει. Όμως οι στρατιώτες κι οι επικεφαλής του γερμανικού
αποσπάσματος είχαν συγκλονιστεί απ' αυτό που είδαν και δεν κράτησαν το στόμα
τους κλειστό. Στις 9 Ιουνίου η είδηση δημοσιεύθηκε στην DAILY MAIL με τίτλο:
"A Greek carries his flag to the death" (Ένας Έλληνας φέρει την σημαία του
έως τον θάνατο).

Η θυσία του Έλληνα στρατιώτη έγινε αιτία να εκδοθεί διαταγή από τον Γερμανό
φρούραρχο να υψώνεται και η ελληνική σημαία δίπλα στη γερμανική.

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, εκεί στα Αναφιώτικα κάτω από τον Ιερό Βράχο, ζούσαν ακόμα
αυτόπτες μάρτυρες, που είδαν το παλληκάρι να γκρεμοτσακίζεται μπροστά στα
μάτια τους τυλιγμένο με την Γαλανόλευκη. Και κάθε χρόνο, στο μνημόσυνό του
στις 27 Απριλίου, άφηναν τα δάκρυά τους να κυλήσουν στη μνήμη του.

Ουδείς ενδιαφέρθηκε ποτέ να καταγράψει την μαρτυρία τους.

Γιατί;


Κωνσταντίνος Κουκίδης ήταν το όνομα του.
Στους πρόποδες της Ακρόπολης υπάρχει ένα μνημείο που έχει στηθεί στην μνήμη αυτού του υπέροχου Έλληνα.
Κάθε χρόνο η Πανελλήνια Ένωση Ποντίων Αξιωματικών φροντίζει για το μνημόσυνό του, αλλά τίποτα άλλο δεν έχει γίνει από την Πολιτεία για να παραμείνει αιώνια η μνήμη αυτού του παλληκαριού.

----
Δυστυχώς αυτά δεν θα τα βρείτε σε κανένα βιβλίο ιστορίας.
Το γιατί δεν το γνωρίζω.Ίσως έχει να κάνει με το γεγονός της ημιμάθειας των παιδιών σήμερα,που δεν γνωρίζουν τι περήφανα γιορτάζουμε την 25 Μαρτιου,την 28 Οκτωβρίου.

Αφήνουμε την ιστορία μας, αφήνουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους που θυσιαστηκαν για την Ελλαδα μας να "χαθούν".

Αν δεν είχαμε και αυτούς τους ήρωες η Ελλάδα θα είχε πάψει να υπάρχει.

Άγνωστοι ήρωες που είναι στο χέρι μας να μη τους αφήσουμε να ξεχαστούν,να μην αφήσουμε να μείνουν άγνωστοι.

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!!!!!!!!!!!
Δημοσίευση σχολίου